Blood is thicker….

Familieperikelen. We houden ze het liefst binnenkamers. Zeker in mijn ‘familie’. Aanzien doet er toe. Feilloos is belangrijk. Succes is sleutelwoord. Falen is taboe. Er is een verhaal, over mijn opa. Hoe hij geen belangstelling had voor genealogie. Reden? Wat als….. Wat als er een dief tussen zit. Of een moordenaar, wanbetaler of armoedzaaier. Liever wist hij dat niet.

Mijn opa is daarin niet de uitzondering. Vuile was hang je niet buiten. Punt. Dat geldt voor de meesten. Ik snap dat. En ook niet. Als bijv. Korea censureert. Als zij hun vuile was binnenhuis houden. Als ze geen vrije journalistiek willen. Als ze propageren dat alles goed is. Dan vinden we het niet oké. Belachelijk en bespottelijk. Is het zoveel anders?

Ik was altijd al een ‘papa’s kindje’. Denk dat het me niet altijd in dank is afgenomen.

Soms denk ik. Dat ophouden van het imago. Het in stand houden van het perfecte plaatje. Het houdt alles in stand. Situaties blijven zoals ze zijn. Omdat er geen bemoeienis is. We doen wat we altijd deden. Krijgen wat we altijd kregen. En in mijn geval is dit dat ik al ruim 9 jaar door mijn familie buitengesloten wordt. Redenen die genoemd zijn? Ik ben labiel. Ik ben jaloers (op mijn schoonzussen en moeder omdat die slank zijn) én ik ben dik. En omdat ik dik ben hou ik niet van mezelf. Dat is onmogelijk. En wie niet van zichzelf houdt……juist. Kan niet van een ander houden. Dit maakt me een slechte dochter, zus, moeder en partner.

Hoe krijgen ze het verzonnen. Ik hoop dat je dit denkt. Net als ik. Pogingen in gesprek te gaan lopen op niets uit. Ik zeg altijd ‘Praat niet over mij als je niet met me praat’. En dat eerste gaat sommigen heel goed af. Een schoonzus attendeerde mij erop. Dat mijn ouders zeiden ‘Wat Donja zegt; ene oor in en het andere oor uit’. Prompt daarop volgde ‘Dus wie denk je dat ze geloven?’. Ja, zij is aanjager. En oké; jij hebt gewonnen!

Onlangs werd mijn jongste broer 50. Gefeliciteerd nog. Ik hoorde dat hij 25 mailtjes stuurde. Mail met telkens 2 redenen. 50 redenen in het totaal. Mail aan vrienden. En bekenden. En blijkbaar stond ik in 1 van die mailtjes. Mijn foto en iets over bloed. Dat het dikker is dan water. Ik probeerde het mailtje ‘boven water’ te krijgen. Verspilde moeite zei men. Waarom vroeg ik? ‘Het is de moeite niet waard.’ En inderdaad. Ik dacht er over na. Ik woon op nog geen 1000 mtr. afstand. Ik heb een telefoon. Je weet waar mijn huis staat. Je weet misschien niet wie ik ben.(afgaande op de verhalen) En je weet al helemaal niet wie Mec is. Bloed is misschien dikker dan water. Maar de beller is ook sneller.

Tja, misschien moet ik het binnenkamers houden. Maar het is toch al ‘out in the open’. En ik voel me ernstig tekort gedaan. Door mijn ouders. En mijn broers. Ze hebben kostbare tijd verdaan. Mijn tijd. En die van Mec. Mijn prachtige zoon die zijn familie niet kent. Omdat ik een vreemd, naar, onuitstaanbaar, roddelend, moelijk, dwars, afgunstig en dom zou zijn.

Ik hoop echt dat dit beeld zich beperkt tot die huiskamer. Daar waar krankzinnigheid hem vooral zit in het demoniseren van mijn persoon.

Blood is thicker than water……….. Ze hebben gelijk ‘Het is de moeite niet waard’.

Ps ik wil de kanttekening plaatsen dat het mijn vader is die de enige is die al die jaren geprobeerd heeft het contact te herstellen.

Vleugellam

Steffie Hulsen en Jeanine Lanen; speciaal voor jullie lange zinnen

Mijn tuin is een zandvlakte met groen. Er staan enkele veel te grote bomen in. Een heuse walnoot, door mij geplant in 1993 bijvoorbeeld. Torenhoog prijkt hij boven de schutting uit, mooi groen, ramvol noten. En dan nog die druif en klimop die woekeren en mijn schutting aan binnen- en buitenzijde verstikken. De druif en noot hebben elkaar al stevig in de greep.

Mijn tuin, niet gecultiveerd en daarom komen er naast die eekhoorn ook best wat vogeltjes. En wat geniet ik daar toch van. Aan de ‘keukentafel’ sla ik hun leven gade. Mezen, Mussen, Lijsters, Roodborstjes, Merels, Duiven, Eksters, Sperwers, Kauwen maar ook vlinders, ze komen allemaal op bezoek.

Vleugellam

Regelmatig sta ik op vanuit mijn stoel. Dat is wanneer er weer een rover in de tuin zit en een moeder slaat alarm. Ik wil het gewoon gezellig houden voor iedereen. Zo heb ik een badje voor mijnheer en mevrouw Kauw. Trouw komen zij telkens drinken op de rand van dat badje. En ze bouwen elk jaar een nest in mijn dakgoot. Althans, dat proberen ze en daardoor heb ik elk jaar en zak vol aanmaakhout. Dat valt uit die goot op mijn terras, bergen. En ik zorg dat er te eten is en ruim mijn gevallen blad pas laat op in de herfst.

Ik verkneukel me telkens weer. ‘Heerlijk voor die vogels zo’n tuin waar ze zich kunnen verstoppen voor hun natuurlijke vijand. Daarom is het zeker zo druk. Afgelopen week zat er tot 2x toe een jong vogeltje in de keuken en dagelijks houdt het Roodborstje ons gezelschap. Genieten.

Tot gisteren! Mec en ik zaten in de kamer. Het viel Mec op dat Tosh, onze gebochelde hond, toch wel erg lang buiten was voor haar doen. Meestal wil ze gewoon zijn waar wij zijn. Ligt ze (tot ergernis) daar waar wij zijn. Staat ze op als wij dat doen. Nu niet. Dus toch maar even inspecteren. Hoor ik ineens ‘Nee! Tosh! Mama, Tosh eet een vogeltje op, ze zit er mee te spelen.’

Wel GVD dacht ik bij mezelf. Het zal toch niet waar zijn? Dus ik in rap tempo naar achter waar Tosh inderdaad jolig een vogellijkje in de lucht gooide. Één vleugel lag afgerukt in het zand. Het arme beestje had het niet overleefd. Er restte ons niets anders dan dat vierpotig monster naar binnen te jagen. Het kleine vogeltje belande in de groenbak, zijn moeder troosteloos piepend achterlatend.

Zij (en ik) zijn vleugellam. Net als die kleine trouwens.

RESPECT

7 letters. 2 lettergrepen. Veel. Heel veel. Lading. Positief en negatief. Keyword. Struikelblok. Mooi. Moeilijk. Verdienen. Verworven. Verkrijgen. Overschat. Onschatbaar. 7 letters. 2 lettergrepen. Aretha Franklin. Zij bezong het. Hans Kaldenbach. Hij beschreef het. Burgercultuur. Straatcultuur. Speak after me. R.E.S.P.E.C.T. Respect.

Vertrouwen en respect. Hand in hand. Verliefd. Verloofd. Getrouwd. Partners. Dat vertrouwen. Dat werd beschaamd. En ik. Ik zei de gek. Ik trapte erin. Met beide benen. Ogen wijd open. Hoe dan? 1x raden. Een vent 🙂 Liegen. Ik haat het. Ik doe het niet. Achterbaks. Stiekem. Oneerlijk. Nee. Nee. Nee. Mijn motto: Liever gekwetst door de waarheid dan getroost door de leugen. Bot. Direct. To the face. Yep; that’s me.

Die man. Ik schreef over hem. Een blog. Als deze. Blind vertrouwen… Beetje wel. Zijn beroep. Zijn verleden. Respect. Domme Donja.

Eerlijkheid. Beschermen. Vertrouwen. Oprechtheid. Communicatie. Empathie. Oplossingsgericht. Zomaar wat termen. Ik verwachtte ze. Vanwege dat beroep. Vanwege dat verleden. Niets van dat. List en bedrog. Liegen en bedriegen. Gebruiken. Misleiden. Calculerend. Manipulerend. Eigen gewin. En ik. Ik zei de gek. Ik trapte erin. Kwetsbaar. Op glad ijs. En op mijn bek.

Noordkade. Festival. Vrijdagavond. Ff kijken. Een vrouw. Oud collega. Ik sprak haar. Hoe het was. Met werk. Met leven. Met liefde. Liefde? Die man. Die uit je blog. Is dat X. Dat vroeg ze. Uhhh ja. Hoezo? Boosheid. Verwondering. Kwaadheid zelfs. Ze wist het. Ik dacht WTF. X en zij. Juist. Hij was haar ware. Haar stoere man. Haar schouder. Haar date. Nee. Niet voor mij. Niet na mij. Maar tegelijkertijd. Boos was ze. Ik ook. Maar anders. We spraken af. Ik ging er heen. Alleen. Beter. Voordeur. Muziek. Vrouwengelach. Hmmmmmm. Ik klopte aan. X opende. Een kier. Bloot bovenlijf. Kookschort aan. Die blik. Eerst schrik. Toen koud en kil. ‘Ik wil je nu niet spreken’. Nee. Duhhh. Snap ik. 2 zinnen. En dicht ging de deur.

Later. Die andere vrouw. Zij ging ook. Onbedwingbaar. Moest hem zien. Deur open. ‘Ben je geen verantwoording schuldig’ Maar ook ‘Donja, ik vind haar niet eens leuk’. Oké. We appten. De hele avond. Zij en ik. Over verraad. Gekwetste zielen. Ik wist. Hij paait haar. Mij niet. Hij is laf. Bang. Geen confrontaties. Een eerlijk gesprek. Dat wil ik. Hij niet.

Zij appt hem. Ik FB hem. Hij hield ons apart. Slim! Hij blockt mij. Op FB. Op Whatsapp. Haar niet. Zij was lief. Ik ben bijzonder. Dat zei hij. Bijzonder onaardig. Dat bedoelde hij. Althans. Dat denk ik. Ik haat negeren. Niets uitspreken. Vreselijk. Ik haat dat. Beetje vent belt me. Ik hoef niets. Geen relatie. Geen geld. Geen huwelijk. All I want is a little respect. Mijn vertrouwen. Je hebt het geschaad. Ondanks alles. Alle boosheid. Al het verraad. Zij is terug. Terug bij af.

Respect. Moet je verdienen. Jij denkt. Het is een recht. Vanwege je beroep. Vanwege je verleden. Niet wat je deed. Wat je doet. Dat telt. Respect. Niet voor jou. Niet nu. Niet meer.

Vol-maakt

Fatshaming. Vreselijk. Stigmatiseren. Het is hip. Nog steeds. Ook anno 2019. Body-positivity. Me reet! Mijn lijf, mijn probleem. Oordelen. Dag in, dag uit. Vermoeiend. Dodelijk vermoeiend. Het moet stoppen. Hier! Vandaag!

Ik heb vet. Ik weet het. Ik draag die last. Niet jij. Last? Jazeker. Het is zuur. Al die meningen. Al die oordelen. Over mij. En alle dikkerds. Een vloek. Uitschot. Maatschappelijk last. Vernietig ‘het’. Niets menselijks. Obese promotors. Levensgevaarlijke gekken. Dat zijn wij. De dikke mens.

Tess Holiday – Munster; eerst plussize model op cover cosmopolitan.

YouTube. Een etalage. Een venster. Diversiteit. Unieke zielen. Ze huizen daar. Crystel Coons SometimesGlam. Kandy Foxx. Emma Tamsin. Kellie van And I get dressed. Justine Kay. Josine Wille. Tess Munster. Nee, niet Monster. Zomaar wat namen. Helden. Mijn helden. Dikke helden. Met lef. Zij tonen zich. Hun vet en rollen. Op de koop toe. Appels. Peren. Zandlopers. Wijnglazen. Vet!

Deze dames. Zij helpen mij. Aanvaarden. Accepteren. Liefhebben. Koesteren. Dat. Wat van mij is. Die lymfoedeem benen. Die te grote boezem. Die enorm dikke kont. De baby pouch. Zoals het komt. Want zo blijft het. Nimmer. Nooit word ik slank. Strak. Begeerlijk. Slank zijn. Het maakt me niet beter. Liever. Leuker of Slimmer. Sommigen. Zij denken dat. Dat het me beter maakt. Zoals mijn ouders.

De allerliefste vriendin. Ik heb haar. Ongetwijfeld. Positief. Altijd hartelijk. Onbaatzuchtig. Ook zij helpt. 35 jaar. Zo lang duurde het. Blote benen. Onderbenen. Onzekere stappen. Wat? Hoe? Nerveuze blikken. Maar ik ga. Dankzij hen. Dankzij haar. Lucht. Bevrijding. En zij kent de klappen. Die van de zweep. Ze is er ook ‘eentje’.

Vandaag. We gingen shoppen. Bovenarmen. Ellebogen. Haar onzekerheid. Altijd mouwen. Echt altijd. Ik wil haar bevrijden. Van die last. Het is onnodig. Niemand sterft. Krijgt iets. Van haar armen. Haar ellebogen. Die leuke top. Ze liet hem hangen. Te korte mouwen. Ik overtuigde haar. Pas hem. Fuck it! En hij stond leuk. Heel leuk. Zij overtuigd? Absoluut niet. Dus verkoopster. Vertel. Wat vind jij? Verbazing. Echt. Zegt ze ‘Ik snap wat je bedoelt, het moet niet korter zijn. Dit kan net. Anders is het niet mooi’. What the fuck? Hoezo? Niet mooi. Jouw hoofd. Ook niet mooi. Een zak erover. Doe jij ook niet. Is het zoveel anders? Slechte verkoopster. Erger nog. Wat bezielt men? Waarom?

Woest. Dat word ik. Lelijke mensen. Dat zijn het. Die met waarde-oordeel. Die mij beperken. En mijn vriendin. Het mooiste mens dat ik ken. Herdefiniëren. Dat moet men. Wij. Zij en ik. Anna en Justine. Emma en Kellie. Vol-maakt. DAT zijn we. Dikke pech. Voor jullie!

Goedemiddag Donja, Kennen wij elkaar?

Verbinden. Het toverwoord. Voor mij. Daarom. Toeval. Het bestaat niet. Vroeger. Toen wel. Nu niet meer. Het is key. Magisch. Balans. Toeval. Dat zijn verbindingen. Bruggen. Boodschappen.

Recent. Ik schreef. Over vroeger. (Reasons). Over oude liefde. Dat die niet roest. Over vriendschap. Sterfelijkheid. Over daten. Het lijkt random. Willekeur. Toevallig. Zonder reden. Zonder opgaaf.

Die oude liefde. Hij heeft een vriend. Een beste vriend. Ruim 30 jaar. Zo lang al. Vroeger. Verkeringstijd. Altijd daar. Altijd op bezoek. Die vriend. Die zat in dienst. Bij de Marine. Hij voer. Op een groot schip. Ooit was ik er. Ik mocht mee-eten. Met die mannen. Voor de reis. Naar de Seychellen. De Indische oceaan. Mooi daar! Geweldig.

Jaren later. Interesse in oorlog. Vietnam oorlog. Tweede wereld oorlog. Modelbouw webshop. Corresponderen. Met een Vietnam veteraan. Don Aird. In gesprek. Met anderen. FlowerPower op de Vlagheide. Een oorlogsproject. Of beter. Vrijheidsproject. Dankbaarheid. Aan hen. Veteranen. Dan tv. Met Beau. Beau en de veteranen. Gezien? Een echte aanrader. Echt waar. Geen benul. Dat is wat we hebben. Geen benul. Over PTSS. Over je land dienen. Over angst. Verdriet. Woede. Frustratie. Oorlog. Onbegrip. Uitgekotst. Noem maar op.

En toen. Weer bestelde ik ze. De witte anjers. Voor de veteranen. Om ze te eren. Binnenkort. Op veteranendag. Die anjers. Het bleef stil. Iets ging mis. Jammer dacht ik. Laat ik maar schrijven. Wie weet. Zo gezegd. Zo gedaan. Ik mailde. Over mijn bestelling. Waar hij was. Dat ik wacht. Heel lang al. Mijn bestelnummer. Ik mailde het. Aan die club. De veteranenclub. Ik drukte op verzenden. Daar ging hij heen. Foetsie.

En toen. Een minuut. Misschien 2. Razendsnel. Ik zag mail. Re: Bestelling anjers. Nu al antwoord? Dat is wat ik dacht. Dat is vlug! Ik open het mailtje. Twee zinnen. Meer niet. Er stond:

Goedemiddag Donja,

Kennen wij elkaar? 

Wat denk je? 25 jaar later. Ruim 25 jaar. 17 miljoen mensen. 17,3 miljoen zelfs. En wat denk je? Wie mailt? Inderdaad. De beste vriend. Die van mijn ex. Van alle mensen. Alle mensen in Nederland. Mailt uitgerekend hij. Zo leuk. We hebben geappt. Heel kort. Bellen doen we binnenkort. Mijn anjers. Die zijn binnen. Alle vijf. Ik zal ze dragen. Trots. Voor hem. Voor die vriend. Voor Don Aird. En alle anderen. De streden. En strijden. Toen en nu. Tegen de vijand. Tegen zichzelf.

Toeval. Pffffff Echt niet!

Het leed dat daten heet

5 jaar. Ruim. Bijna 6. Zo lang al. Zo lang alleen. Nou ja. Samen. En toch alleen. Samen met Mec. Zonder partner. Saai? Absoluut niet. Verlangen? Neuh, soms. Gemis? Van een vent? Duhhhh. Tevreden. Dat ben ik wel. Meestal. Mannen. Ik kan zonder. En zij? ook zonder mij 🙂

Rubensdating. Een datingsite. Voor dikkerds. Ik sta erop. Al jaren. K*tsite. Dus moderner. Datingsapps. Ik heb ze. Op mijn telefoon. Eerst Lexa. Ruim een jaar. Niet echt handig. Betaalde liefde. Zo voelt het. Een date? Heel af en toe. Zonder haffelen. Geen polonaise. Geen zin in. Ik weet. Seks. Drijfveer nr. 1. Pech. Niet bij mij. Een enkeling. 1 date. Meestal. Soms 2 dates. Geen gedoe. Geen zin in. Meestal dan.

Daarna Badoo. Via een vriend. Een Lexa-vriend. Ik heb er 1. Leuke vent. Als vriend. Zijn advies? Ga op Badoo. Zo kwam het. Voordeel? Gratis premium. Ook daar. Enkele dates. Soms. Heel soms. Een klik. Maar toch. Altijd die maar… Hij ook. Te jong. Te ver weg. Te fout. Etc. En daten? Kwam er niet van. Ik baalde. Maanden. Echt maanden. Chatten. Appen. That’s it. Chagrijnig. Dat werd ik. Frustratie. Ik sprak af. Deze week. Ik date iedereen. Iedereen die het vraagt. Ik had 2 kandidaten. 1: 60 jaar uit Eindhoven. 2: 51 jaar uit Veghel. Echt interesse? Nee. Stomme frustratie. Leuke dates. Dat wel.

Het is waar. Het overkomt je. Onverwachts. Bij date 2. Als je NIET zoekt. Ineens. Het was er. Fuck. Niet leuk. Niet fijn. Vol in mijn gevoel. Echt. Zo lang geleden. Dat voelen. Dat onderbuikgevoel! Weerstand? Zeker. Ik probeerde het. Afstand houden. Want wat als. Te laat. En dan……teleurstelling. Liefde. Voorwaarde? Het is bi-directioneel. Helaas. Niet hier. Bijna 6 jaar. Zo lang duurde het. Je gaat diep. Tenminste. Als het hoog zit. Het is wat het is. Accepteren. Slikken. En door. Aandacht. Liever niet. Wat je aandacht geeft, dat groeit. Dus afkicken. Pfffff fucking liefde.

En net dan. Ping! Chatbericht. Van een bekende. Een FB vriend. Hij wil biechten. Een geheim verklappen. Oké. Benieuwd. Wat dan? X typt. Dat staat er. Ik wacht. Ongeduldig. Hij schreef. Hij had ooit hoop. Wij samen. Of zoals hij schreef. Telkens. Als hij mij zag. Zijn gedachten? Letterlijk ‘wat een geweldige vrouw” als ik iets zou willen dan met haar. ‘ Wow! Wat een compliment. En hij is lief. Maar niet hem. Die man. Die me raakt. Tot in de kern. Hoe onwennig. Kwetsbaar. Maar ook hier. Helaas. Niet wederzijds. Ik weet het. Hoe hij zich voelt. Denk ik. Klote.

Een boek. Dat kan ik schrijven. Het leed, dat daten heet. Vreselijk! (ik heb met toestemming van mijn FB vriend dit verhaal geschreven)

Wees gegroet

Oscar. Mijn beste vriend. Mannelijke vriend. Ik zag je. Vandaag. Ineens was je er. Op mijn tijdlijn. Aan de zijlijn. Zo was je. Niet opdringerig. Maar aanwezig. Voor als het nodig was. Broertje. Zo noemde ik je. Zo voelde je. Meer broer dan de echte. Zij? Altijd afwezig. Altijd afgunstig.

Toeval. Het bestaat niet. Zei ik toch. Ik geloof er niet (meer) in. Alles heeft een reden. Een les. Is een kadootje. Zo ook jij. Lieve Oscar. Niet jarig. Noch overleden deze dag. Geen aanleiding. Toch groet je me. Van boven. Want daar ben je. Toch? Ik twijfel weleens. Je aanwezigheid. Ik voel hem hier.

Vorige week. Donderdag. Mec kwam. ‘Mam, voel eens’. Enorme knobbels. Bij zijn sleutelbeen. Weet je nog Oscar. Toen je hier was. Je had die knobbel. Je moest naar de dokter. Moet; zei ik. Jij wilde niet. Toch ging je. Non-Hodgkin. Net als Maike. Die gekkerd. Die lieverd. Zij is bij je. Toch? Doe de groeten. Zeg maar pyama. Ze weet het wel. Opvallend. Arno. Hij liked de post. Hij is bij je Oscar. Ook al!

De schrik. Ik dacht aan jullie. Aan Jaco en Manuel. Allemaal kanker (gehad). Van de lymfeklieren. Wat als…. Onschuldig. Kan! Maar toch. Wat was ik bang. 11 jaar geleden alweer. 11 jaar broertje. Maike alweer 4 jaar. 36 was je. Maike was slechts een paar jaar ouder. Zo snel kan het gaan. Een oogwenk. Geniet, Kijk. Leef!

Wat een gedoe. Is het niet? Je kijkt mee hè. Over mijn schouders. Zoals vroeger. Lief en leed. We deelden het. Onze situatie. Onze ouders, hetzelfde hout. Je reis. Naar Amerika. Naar Vicky. Voor de liefde. Het was drama. Maar je ging. Keek naar wat er WEL was. Niet wat er niet was. Je wilde dat het slaagde. Het ging zo snel. De tijd. Dat vond je. Voordat je ziek werd. Je ging ervoor. Het ging zo snel. De tijd. Hij was bijna op. Nietsvermoedend. Vol ging je erin. Want je wist……voordat je het weet. Juist ja.

Tja, lief broertje. No time to waste. I know. Leuk je weer te zien. Op foto dan. onze hereniging? Die moet hopelijk wachten. Lang wachten. Ik hou van je. Zeker. Meer nog hou ik van Mec. En het leven. Blijf je bij me? Als bewaarder? En niet vergeten. De groeten. Aan onze geliefden!

Wees gegroet broertje. Laters

Oude liefde roest niet!

1985. Ergens in het begin. Disco en soul. Kuiven en haarlak. En schoudervullingen. Echt wel! Soms wel 3 paar. Gestapeld. Onder het BH bandje. Vreselijk onhandig. Als ze gingen schuiven. Grote oorbellen. Blauwe mascara. En een ‘lijntje’. Niet vergeten. Permanent. Poedelkrullen.

Cortical. De disco. Van Veghel. Daar bij de kastanjeboom. Met Cor. De uitsmijter. Flipperkast in de hal. Verlichte dansvloer. En dansmuziek. Dat deden wij. Dansen. Man, man. Die jaren 80. Ze waren tof!

Ik moest mee. Naar Cortical. Zo zei Gaby. Er was een jongen. Niet zomaar eentje. Jean Silvester. Hij is leuk. Heel leuk. En hij kwam. Dus wij ook. Hij kwam uit Uden. Stukken ouder. Hij 22. Wij net 17.

Inderdaad. Hij was er. Bos krullen, Gespierd. Indo, net als Gaby. Hoe het kwam? Geen idee. Zij wilde hem. Ik had hem. Verraad. Hoogverraad. Niet getreurd. Haar huidige man. Hij was snel in beeld. Ze trouwden. En zij….zij zijn nog samen. Jan en ik niet.

Hij was de eerste. Mijn eerste echte liefde. Hoteldebotel. We huurden.. We kochten. We scheiden. Na 11 jaar. Onze wegen scheiden. Ik vertrok. Onrustig. Dat was ik. Was dit het? Wilde ik dit? Hij ging verder. Trof zijn vrouw. Ging trouwen. We bleven in contact. Al die jaren. Hij was altijd goed. Altijd lief. Altijd respectvol. Gewoon een goeie vent.

Vanavond. 34 jaar later. Een reünie. Hij is ‘muzikant’. Gaby is muzikant. Ik ben enthousiast. Muziek. Het is terug. Na veel jaren. Jan speelt weer. Gitaar. Toetsen. Jammen. Overal. En nergens. Hij was benieuwd. Naar Gaby. Naar Suara. Hoe ‘zij’ het doen. En zo kwam het. We waren weer samen. Met zijn drietjes. Tijdens de repetitie. Want het is echt. Oude liefde, die roest niet. Alles is ‘In the name of love’. In dit geval liefde voor de muziek.

Leuk deze avond. Thanks X

Reasons

Muziek. Wat zou het leven zonder zijn. Zonder die tolken. Vertalers. Wat wij (misschien) voelen. Wat we niet onder woorden kunnen brengen. Wat we van de daken willen schreeuwen. Waar we in stilte van genieten of onder lijden.

Muziek. Het laat mij voelen dat ik leef. Het laat ons voelen dat we liefhebben of haten. Muziek is emotie. Gevangen in hoge en lage tonen. Frequenties die we echt kunnen voelen. Tot in de kern van ons zijn.

Reasons by Earth, Wind & Fire

Vroeger. Je had mijn kamer. Er waren mijn LP’s. En je had mij. Die 3 waren onlosmakelijk verbonden. LP hoezen met teksten. Ik verslond ze. Ik bouwde een muzikaal verleden. Associeer liedjes met mensen. Met gebeurtenissen. Gevoelens en gedachten.

‘Heaven Help’ hoort bij Mec. Purple Rain bij Gaby. ‘Roxanne’bij Lianne. ‘Listen to love’ bij Jan. ‘Another day’ bij Albert. ‘Nobody’s wife’ bij Rob, ‘Tonight is the night’ bij Dennie. ‘Halt mich’ bij mijn trouwen. ‘Still’ bij mijn overlijden. ‘Ben’ bij mijn ‘eenzaamheid’. Zo kan ik echt uren doorgaan. Bij jou? Ik heb vast iets.

Dat principe. Het kwam ter sprake. Gisteren. Over LP’s. Muziek. Platenspelers. Ze komen met sentiment. En oude plaatjes. Dat muzikaal verleden. A trip down memorylane. Best heftig. Die ups & downs. Ongewild passeren ze de revue.

En daar op die bank. Emotie volgde elkaar op. Door dat krakende vinyl. Me and Ms Jones. Free. It’s a mans world maar ook ‘tonight is the night’. Het maakte me kwetsbaar. Het zit onder die laag. Van onverschilligheid. Dat pantser. Wie mij kent. Die weet wat ik bedoel.

Ik heb iets toegevoegd. Aan die verzameling. Dat is hoe het soms voelt. Verzamelen. Van herinneringen. gevangen in muziek. Het laatste nummer. Op de A-kant. Van een verzamelalbum. Daar stond ‘Reasons’. Van Earth, Wind & Fire. Always loved them. Always loved it. Reasons hoor nu bij gisteren. En hoe het voelt. Dat weet alleen ik. En daar heb ik mijn redenen voor 😉

S(ch)ol-ekster

Sinds kort werk ik bij ‘t Spectrum. Dat is in Schijndel. Een multifunctionele accommodatie. Voor velen toegankelijk. Vereniging of clubke. Theaterbezoeker of ondernemer. Wij heten u welkom. Van harte welkom. Nieuwsgierig? https://www.spectrumschijndel.nl/

Vandaag zocht ik R. Hij is ‘huismeester’. Ik sprak mijn andere collega Y. Over een apparaat. Ik wil het schoonspuiten. Met perslucht. En R: die weet of wij dat hebben. Zo zei ze. Dus zocht ik hem. Beneden. Op het pleincafé.

 

Afbeelding: De Stentor

Ronnie was uit zicht. ‘Waar is Ronnie?’. Dat vroeg ik. ‘In de buurt denk ik’. ‘Ik hoor namelijk stoelen schuiven’. Warempel. Ik hoorde het ook. Ergens. De Multifunctionele ruimte misschien? Nope. Bij de Podiumzaal? Dat is die nieuwe. Mooi is ie. Maar uhhhh, ook niet. Raar, ik hoor hem toch?

Dan morgen maar. Heeft geen haast. Ff Y informeren. Zeggen dat ik ga. Nog steeds hoor ik het. Die stoelen, dat geschuif. Ik loop naar boven. Naar ons kantoor. En ja hoor. Daar zit ze. Of staat ze. Mevrouw de S(ch)olekster. Wat een venijn. Die rode snavel. Keihard tikt ze ermee. Tegen het bovenraam. En ze vliegt op. Met haar borst tegen het raam. Imponerend.

Het verhaal kende ik. Van de koekjespauze. Mart was er ook. Mart Schel. Die man kan fotograferen. Niet normaal mooi. Vlinders. Zijn specialiteit. Zijn foto’s. Adembenemend. Ik zag ze. Op zijn telefoon. Van vossen en beren. Zwart en bruin. Het Noorderlicht. En veel vogeltjes. Heel veel.

Eigenlijk best zielig. Die Scholekster. Elk jaar weer. Op ons dak. Daar bouwt hij zijn nest. Heel hoog. Elk jaar vallen ze te pletter. De jonkies. Van dat hoge dak. Mislukte vliegles. Begreep ik van Mart. Echt slim zijn ze niet. De Scholeksters. Het dak is schuldig. De dakbedekking. De grote kiezels erop. Die misleiden hem. Die Scholekster vergist zich. Denkt dat hij op het strand zit. Daar bouwt hij zijn nest. Alleen is ons dak dat niet. Een strand.

En dat tikken? Zijn spiegelbeeld. Hij herkent het niet. Niet als het zijne. Het is broedtijd. Die reflectie. Dat is een ander. Een indringer. Die moet weg. Weg uit zijn territorium. Dus valt hij aan. Echt waar.

Ik lachte wat. Zoals zij daar stond. Dreigend. Met borst vooruit. Rennend. Van links naar rechts. Tikkend, Borststotend. Idioot dacht ik. Ik heb het omgedoopt. Wat Scholekster. Sol-ekster is beter. Hij solt met ons. En laat niet met zich sollen. Schuivende stoelen. Duhhhhh

%d bloggers liken dit: