Een stapel stenen

Facebook. Vroeger vond ik het leuk, dingetjes delen over het net. Nu is het een bron van ergernis. Een stortplaats voor ongenuanceerde gedachten en vergaarbak van ongefundeerde meningen.

Parijse Notre Dam. Beeld: nu.nl

Zo viel vandaag te lezen dat twee van de rijkste mensen van Frankrijk, Bernard Arnault van luxemerk LVMH en Francois Henri Pinault van luxemerk Kering, 200 respectievelijk 100 miljoen doneren. Dit voor reparatie van de Notre Dame. L’Oreal doneert ook 200 miljoen.

Wat schetst mijn verbazing als in onder de krantenartikelen veel negativiteit lees. ‘Belachelijk, voed de hongerige’ of ‘Schandalig, dit voor een stapel stenen.’ Waar is de waardering voor deze gebaren? Wie zegt ons niet dat ze ook doneren aan arme zieltjes? En al zouden ze dat niet doen, zijn ze ons iets verplicht? Het gaat om de intentie en niet om je eigen gevoel, wanneer leren we dat eens? Het is hun geld; hun beslissing!

En dan die opmerking over een stapel stenen. Hij kwam van een vrouw met een Griekse achternaam. Gekregen van haar man misschien. Maar ik moest stiekem wel lachen. Ik zei haar ‘Mocht je Grieks zijn. Jouw cultuur en land draait al vele jaren op en om een heleboel stapels stenen.’ Echt als je de meerwaarde van zo’n Notre Dame niet ziet dat is er heel wat aan je voorbij gegaan.

En vind ik dat het beter besteed had kunnen worden? Is niet aan mij. Niet mijn geld. En, voor mij is de Notre Dame toch iets meer dan dat. I rest my case.

Verzet

In het pand waar ik (nog even) werk zitten meerdere organisaties. Ik dacht nog ‘ff’ snel wat kletsen met collega’s voordat ik boodschappen doe. En net toen ik aanstalten maakte zag ik in mijn ooghoek X voorbij komen. Hij is van de Heemkundekring. Hem moest ik hebben. Ik ‘gooi’ mijn hoofd het hoekje om en roep hem toe : X, heb je mijn mailtje al gelezen? Nope, hij had nog niets gezien.

We spreken kort wat over de expositie van Heemkunde materiaal dat UITpunt wil gebruiken. Terwijl ik de ruimte inloop zie ik enkele prachtige foto’s van de tweede wereldoorlog. Op één daarvan een grote groep Engelse soldaten die direct na de bevrijding van Veghel op 17 september 1944 uitbliezen op de Markt. Dezelfde Markt als hierboven. Met op de achtergrond die prachtige kerk van Pierre Cuypers. Mijn werkplek, nog even.

Lang en veel spraken we over de oorlog. Eigenlijk sprak X vooral en ik luisterde aandachtig. Zat er op, of in de buurt van, de Markt niet een vrouw die onderduikers had? Een vrouw die totaal verkeerd begrepen werd? Dat vroeg ik X. Het verhaal klopte. Het ging over een dame van Duitse komaf, Paula. Zij was getrouwd met een Hollander en was neergestreken in Veghel. Boven haar boekwinkeltje hielp ze enkelen onderduiken. Maar omdat ze Duitse was kwamen veel Duitsers bij haar regelmatig of vaak op de koffie. Dat laatste zette kwaad bloed.

Het verhaal gaat dat ze een kabouter in de etalage had staan. Keek de kabouter naar links dan was de kust veilig. Keek hij naar rechts dan kon men beter maar wegblijven. Zo ongeveer.

Van X begreep ik dat haar afkomst zwaarder woog dan haar daden. Het blijft toch raar hoe we soms dingen aan elkaar verbinden die niet relevant zijn. Het spijt me dat ze niet werd begrepen want ze was eigenlijk gewoon een held, een Duitse.

Wat je aandacht geeft dat groeit.

Daar zat ze, op haar rollator, kijkend naar de kuikens. 4 weken logeren ze in het verzorgingstehuis. Personeel en bewoners gaan ze samen verzorgen.

Mevrouw X is een aardige vrouw die nog deels zelfstandig woont. Ze is gefascineerd door de kuikens. Ze vertelt me dat ze tegen de kuikens praat. Ik zeg haar nog snel dat ze dat moet blijven doen. “Wat je aandacht geeft groeit’ geef ik haar nog mee. Ze beaamt dit terwijl ze knikkend nog steeds in de kooi staart.

Het is 9 uur in de ochtend. Ik loop met mijn vriendinnen richting ‘De Tuinkamer’, achter in de gang. We zijn er voor Beauty4You, ons vrijwilligerwerk. Onze collega vrijwilliger is al aanwezig. Zij is alvast begonnen met de kisten uit de kast te halen. Een andere vrouw, een bewoonster, zit midden in de kamer. Ze heeft pas om 10:15 uur een afspraak. Als we haar zeggen dat ze pas om 10:15 uur een afspraak heeft zegt ze steevast ‘Dat weet ik, maar ik wacht wel even’. Om 9:30 uur staat Beauty4You in de startblokken en kunnen we beginnen. Twee dames doen gezichtsbehandelingen. Twee andere verzorgen de handen/nagels.

En ook Mevrouw X schuift aan. Zij geniet, net als alle andere dames, enorm van die Beauty4You momenten. Eén bewoonster heeft voor ons haar eigen kast geplunderd. Ze heeft chocolaatjes bij zich ‘omdat ze het zo heerlijk vindt bij ons’. Dat is wat we steeds weer horen. Hoe kan ik iets terugdoen? Telkens vertellen wij dan dat het genoeg is te vertekken met een glimlach. En dat doen ze, stuk voor stuk.

Het is waar: Wat je aandacht geeft dat groeit. We zien het elke keer weer. Dankbaar voor deze momenten.

%d bloggers liken dit: