Dag (o)pa.

‘Welkom in HFM; 70 jaar lief en leed. Op 7 januari 1941 werd Henri M in Ulft geboren als zoon van Eduard M en Maria Jordan. Henri is de oudste telg van de familie.’

Dit is hoe de HFM (Hents First Magazine) begon. Alweer ruim 8 jaar geleden. Ter ere van zijn 70ste. Een tijdschrift vol nieuws, wetenswaardigheden en info. Met liefde gemaakt. In liefde ontvangen.

Hent is opa. Opa van mijn zoon. En de 2 kinderen van zijn dochter. Ik mocht hem wel. Hij hield van gewoon. Doe maar gewoon, dan doe je al té gek. Tja, en dan komt je zoon met mij 😉 Misschien moest hij wennen. Wennen aan mij. Die Brabander. Want hij bleef Ulftenaar. Net als zijn vrouw trouwens.

In jaren 60 kwam hij naar hier. Het Brabantse land. Voor zijn werk. Gemeente Uden en Best. Ken je de mol? Niet dat TV-programma. De Mol in Best? Die bij het spoor staat? Dat mega grote beeld? “Dat is voor jou”. Dat zei ik weleens. Hent ging ondergronds. Met het spoor. En ook de snelweg. Hij werkte bij VROM. Hij zorgde voor het ondergrondse. De mol van Best.

En humor. Dat had hij ook. Je moest hem kennen. Om het te snappen. De grappen. Hent was echte Hollander. Zuinig en trots. Ook zuinig op de zijne. Zijn gezin. Zijn familie. Fotografie, fietsen, wandelen, zingen en reizen. Dat deed hij graag. Omstandigheden waren ongunstig. Dus het kwam er niet van. Niet zo vaak.

Sinds enkele jaren was hij ziek. Alzheimer. Die klote-ziekte. In vergevorderd stadium. Lang had hij het verborgen. Viel het niet op. Lachten we erom. Dachten we aan grappen. Echt. Zo bizar. Totdat het op begon te vallen. De verwardheid. Tijdens een etentje. In Best. Ter ere van hun huwelijk. Toen wist ik zeker. Hier klopt iets niet.

Hent zat in een verzorgingshuis. Op een gesloten afdeling. Zijn vrouw? In een kamer ernaast. De man die altijd fietste. En wandelde. Hij zat binnen. Achter het raam. Weg vrijstaand huis. Ingeruild voor een kamer. Met een bed en kastje. En badkamer. En die stoel. Die uitkeek op de parkeerplaats. Mijn hart brak. Telkens. Als mijn zoon en ik vertrokken. En hij daar stond. Zwaaiend. Achter dat raam.

Heel verdrietig. Zijn situatie. Alzheimer had ook voordelen. Hent was ondeugend. Stout. Hij zei dingen. Deed dingen. Dingen die nieuw waren. Voor ons en hem. Grenzen vervagen. Het had charme.

Altijd een uitdaging. Hem bezoeken. Ook hier de omstandigheden. Relaties…pffff. Maar we waren er. Mijn zoon en ik. Het ging niet goed. Hij was vermagerd. Liep slecht. Was verward, maar grappig. We hebben genoten. Van zijn gezelschap. Zijn humor. Zijn grappen en grollen. Zijn ondeugd. En hij. Hij genoot ook. Op zijn manier. (Blog Saartje aka Sara gaat over ons bezoek) Tegen 16 uur vertrokken we. Richting stad. Effe naar Eindhoven. We kusten hem gedag. Niet wetend. Niets vermoedend. Plagend.

En dan gisteren. Telefoon. Hent is overleden. Zojuist. Rustig ingeslapen. In het bijzijn van geliefden. Helaas zonder ons. Hij is verlost. Van die kamer. Hij is weer vrij. Vrij van zorg. Weg. Weg van die kamer. Weg achter dat raam. Weg uit ons leven. Hij zal gemist worden.

Dag (o)pa. Liefs van Mec en mij.

Comment (6)

  • Dre| mei 15, 2019

    Je schrijft heel prettig

  • Fenna van Bergen| mei 15, 2019

    Mooi verwoord. Chapeau

  • July Dirkse| mei 16, 2019

    Mooi geschreven Donja. Klinkt als een bijzonder man. Fijn dat jullie er een mooi contact mee hadden. Al maakt het dat nu misschien niet makkelijker. Sterkte, ook voor Mec. Xxx

  • Donja| mei 17, 2019

    Dank je wel Dré. Ik probeer het leesbaar te houden voor iedereen 🙂

  • Donja| mei 17, 2019

    Dank je voor het compliment Fenna. Waardeer ik zeer.

  • Donja| mei 17, 2019

    Dank je wel July. Het was er 1 in zijn soort 😉 De leukste van zijn familie hahaha.

  • Geef een reactie

    %d bloggers liken dit: